Καλά, θ' απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σουη μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι,
και θα μπορέσεις ύστερα να πας
σε κανα θέατρο ή κέντρον ή όπου αλλού।
Όμως όταν τελειώσουν όλα
τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν,
και πουν οι φίλοι καληνύχτα,
και πρέπει να γυρίσεις πια στο σπίτι, τι θα γίνει;
Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη
σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια।
Θα 'σαι μονάχος
κι ανυπεράσπιστος απ' τα θέατρα και τα κέντρα,
κι απ' τη δουλειά σου και τους φίλους।
Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια।
Θα 'ρθεις, δε γίνεται. Είν' τόσο σίγουρη γι' αυτό και περιμένει।
Είναι στο σπίτι και σε περιμένει.
Κώστας Μόντης
(Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας)
(Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας)
8 σχόλια:
Το πρώτο κείμενο της χρονιάς.Η μοναξιά το θέμα του.Θέμα που όλοι το νιώθουν. Στην εφηβεία οι περισσότεροι τη νιώθουμε για πρώτη φορά.
Κι εμείς γι'αυτό διαλέξαμε αυτές τις "Νύχτες". Για να μιλήσουμε για τις δικές μας νύχτες μοναξιάς.
Αλλά και για την κουβέντα, που πρέπει να μάθουμε να κάνουμε με τον εαυτό μας. Για όλα. Όσο κι αν πονάνε.
Έτσι θα μπορέσουμε να βρούμε την άκρη μας.
Έτσι θα μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε με τη μοναξιά μας.
Έτσι θα βρούμε εν τέλει τον τρόπο για ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ...
"...............................
Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η
έγνοια
.............................."
Δεν μπορώ να ξεφύγω απ' αυτήν, όσο και να το θέλω...Δε μ' αφήνει να ξεχάσω, με βασανίζει ολονυχτίς. Προσπαθώ να κοιμηθώ μα η καρδιά μου δεν ησυχάζει, στριφογυρίζω και δε φεύγει. Κλείνω τα μάτια. Τα ξανανοίγω.
Κι απόψε το ίδιο μαρτύριο!
Κάθε βράδυ είναι εδώ! Με περιμένει στο κρεβάτι. Πού να πάω για να γλυτώσω;
Την ημέρα όλα είναι ήσυχα και φωτεινά, μα στο σκοτάδι του βραδιού όλα φαντάζουν αλλιώτικα, τρομαχτικά...
Εγώ κι εκείνη-εκείνηυ κι εγώ.
Μένουμε μόνες και με γεμίζει με ερωτήματα, μου θυμίζει τα προβλήματα, που θέλω να αποφύγω...
Μένει εκεί για ώρες. Κοιτάζω έξω. Ξημέρωσε...
"Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια."
Σε περιμένουν οι σκέψεις, οι υποχρεώσεις, το βάρος όλης της ημέρας. Σε περιμένει η οικογένεια, η γυναίκα, τα παιδιά...
Σε περιμένει η δεύτερη ζωή σου, η οικογενειακή σου ζωή, αλλά δεν σ' αφήνει να την ευχαριστηθείς η δουλειά σου. Η έγνοια για το επόμενο πρωινό, χαλάει την χαλάρωση που θα 'πρεπε να προσφέρει το κρεβάτι.
"..............
σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια
.............."
Μέσα εκεί είναι όλα ή τίποτα. Υπάρχουν. Συγκρούονται. Δημιουργούν προβλήματα.Βασανίζουν το μυαλό σου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να τις βάλεις σε σειρά.
Και η στιγμή αυτή είναι
Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ...
".........................
όμως όταν τελειώσουν όλα
........................"
Η μέρα τελείωσε. Όλα έχουν γίνει όπως τα ήθελα.
Γυρνώντας στο σπίτι νιώθω τόσο μόνος.Δεν έχω κανένα να του ανοιχτώ.Να λύσω τα αναπάντητα ερωτήματά μου.
Η έγνοια εμφανίζεται.
Όλα γυρίζουν γύρω μου.
"...............................
Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η
έγνοια
.............................."
Κάθε βράδυ,μετά από μια μέρα κουραστική κι ενώ πιστεύω πως όλα θα σβηστούν, όταν θα ξαπλώσω,αυτό δε γίνεται.
Τα θυμάμαι όλα και πάλι από την αρχή.
Αδύνατο να αποφύγω τις έννοιες.
Όσο κι αν προσπαθήσω να αποφύγω τις EΓΝΟΙΕΣ και τις στεναχώριες,όσο και αν κάνω υπομονή και να παριστάνω ότι είμαι μια χαρά,ότι δε με νοιάζει,ότι είμαι μια χαρά,ότι όλα στη ζωή μου πάνε τέλεια,δεν μπορώ να ξεφύγω από τον εαυτό μου,όταν είμαι μόνη μου.
Τότε,όταν δεν υπάρχει τίποτα για να ξεχαστώ,όταν πια δεν έχει νόημα να προσποιηθώ ότι είμαι μια χαρά,τότε οι EΓΝΟΙΕΣ μου,οι στεναχώριες μου,ΕΠΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΡΙΜΥΤΕΡΕΣ.
Γίνονται ακόμα πιο αβάσταχτες.Ανυπόφορες.
ΜΕ ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΝ.
Ξαφνικά ευάλωτος.Αβοήθητος.Μονάχος.
Δεν υπάρχει κανείς να σε σώσει απ'αυτές.Όπως όταν είσαι μέσα στο πλήθος και δεν μπορείς να ουρλιάξεις,να φωνάξεις "είμαι μόνος".
Δεν μπορείς να ελευθερωθείς από τον ίδιο σου τον εαυτό...
Γιατί τότε θα είναι μόνος του.Δεν μπορεί να αποφύγει τη μοναξιά..
Δημοσίευση σχολίου